Po pierwsze, to zmierzch państw narodowych nie nastąpił a narody pielęgnują swoje dusze grupowe i mają do tego prawo. Nie są na tym poziomie rozwoju, gdzie poszczególna jednostka ma na tyle rozwinięte ciała subtelne, że może spokojnie sama sobie być sterem i okrętem. Natomiast włodarze nacji europejskich mają inne priorytety i na lud i jego poziom rozwoju się nie spoglądają. Zgodnie zresztą z oświeceniową zasadą szkiełka i oka – co widzisz, to istnieje. Czego nie widzisz – możesz pominąć. A optyka zależy od punktu siedzenia.

Tak więc w lękowo-zabezpieczające mity UE bym nie wierzył. Owszem, to bardzo medialne jest i dające poczucie zabezpieczenia, jednakże wydaje się, że w dużej części z powodu samej deklaracji.

Zburzenie granic między państwami nie równa się wyrównaniu różnic między narodami, ani też nie równa się scaleniu wielu narodów w jedno. Zwłaszcza nie jest to natychmiastowe, jakby się mogło wydawać, oglądając relacje z zakończenia działalności przejść granicznych.

Podsumowując, jak to zwykle bywa, rządzący podwyższają poprzeczkę, zapewniając rozwój [także duchowy] narodom, co nie równa się jednak dobrobytowi [co z kolei jest deklarowane].